Göteborgs Handels- och Sjöfartstidning – 11 mars 1852, sida 1

s: Ö —— — Met vruechden uillen wi singen Ende loven die Triniteit, Dat si ons wil bringhen Ter eeuwigher salicheit, Die eeuwelijce sal dueren, Eeuwelijk sonder verghanck, Och mocht ons dat ghebueren, Och, eeuwelijk is so lanck! Die bliscap is sonder eynde Daer boven in Hemelrijk, Die wi daer sullen vinden En heeft egheen geli jck. Daer is dat godlijk wesen, Het scenct ons goeden dranck, Also wi horen lesen, Och eeuwelije is so lanck! Die heylighen alle gader Sy maken grole feest, Sy loven God den Vader Den Soon, den heylighen Gheöos!. Die goeden sullen scheyden End tinghen der engelen sanck Tot eeuwelicken teijde Och ceu welijc is so lanck! Maria, moeder ons Heeren, Sij is van ons verblijt, Wanneer wi ons bekeeren In deser allendigher tijt Maria, maghet reyne o, Edel Wijngaertranck, Bidt voer ons int ghemeyne. Och, eeuwelijc is so lanck!) ) Äfven denna sång är en gammal flamländsk kyr