Aftonbladet – 19 juni 1845, sida 3

Fruntimmernas lof: Fritt efter Kölns Carnewal. Jungfras Fruasque sjungam, que possunt, corpore vackro Et ordis blickisque, förhexere mensculos piltos, Et mille erregunt kavaljepibus martras plågasque. Sqvallrere facit eis pläsirum maxime myckum. Glittribus corpus höljunt ac fingros cum ringibus mille, Kokettentes älskant illx nil majus quam lull-lull. Ante speglium stant timmas, facientes frisuram. Wados hyftosque ökunt, ubi felunt in capite håri, Substituunt falsas lockas, målant carmine kindos. Quzeque habet barmum ful!lum vel armos vel halsum Rundum, vel aliud quod possit attrahere herros, Omnia bara naknaque tenet, behagos visit suos Ft facit, ut blicki herrorum fastnent in illis. Nätula spinnunt omnes fina, ut fångerent männos, Nam se giftere est illis in önskningis endis, Ac nil gräsligius quam gamlam Mamsellam esse. Herribus ungis att behagare maxime sträfvant, Skattunt se lyckligas, cum locus pröebitur. härtill. Quamquam illi pladdrunt iis dummissima tyga, Sin kurtiserunt duntaxat, sunt mox herri charmanti. Dum juvenes rosenkinde sunt et verklige jungfre, Dumque herri caressantes omringent illas et suckunt, Engule sunt omnes dulcxz, amoenz ac bone. Sed simul cum veniunt et in capite fått negligeas, Mox malx hexe fiunt, flygit satan in ipsis, Et mille erregunt männis suis martras plågasque: (Ur Fahlu tidning.)